Personal Body Plan: 3 maanden update

Ik ben er even uit geweest met bloggen over mijn PBP maar aangezien ik vandaag officieel op de helft ben vond ik het wel weer tijd voor een update.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen: het gaat niet zo lekker met PBP momenteel. Bij het tweede meetmoment (week 8) had ik echt een super goed resultaat; 4 kilo afgevallen, heel veel progressie te zien op de foto’s, veel cm’s eraf overal en ik barstte van de motivatie. En toen brak de de derde maand aan en ging het allemaal een beetje mis.

Ik ben de afgelopen maand geopereerd en mocht hierdoor 2 weken niet sporten. In het begin vond ik dat heel moeilijk, want ik zat de afgelopen weken helemaal in een ritme met 3 a 4x per week trainen, eten en slapen en ik wilde dat niet loslaten. Maar naarmate de dagen dat ik niet trainde verstreken vond ik het wel lekker dat ik even mezelf niet hoefde af te matten. Ter compensatie ben ik thuis yoga gaan doen en op de fiets naar m’n werk gegaan, maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als wanneer je 3x per week helemaal tot het naadje gaat in de sportschool. Waar ik ook tegenaan liep is dat ik steeds meer trek begon te krijgen. Mijn coach had op mijn verzoek mijn macro’s en energiebudgetten wat verlaagd waardoor ik dus minder kon eten op een dag en dat was wel te voelen.

En hier ging het dus mis. Ik heb de afgelopen periode zoveel trek gekregen dat ik meerdere malen een vreetbui heb gehad. En dan heb ik het niet over stiekem een restje chips opeten of wat extra koekjes pakken, maar echt de kasten leegtrekken en door eten tot je buikpijn hebt omdat je je al zo lang in loopt te houden. Op het moment zelf had ik prima door dat ik niet goed bezig was, maar ik slaagde er toch niet in om dit gedrag helemaal onder controle te krijgen. Toen ik eenmaal weer mocht gaan trainen voelde het trainen niet zo fijn en vond ik het heel zwaar en veel gedoe. Ook sloeg ik regelmatig oefeningen over die ik niet zo leuk vond. Ook niet helemaal de bedoeling natuurlijk.

Dit alles heeft erin geresulteerd dat ik bij de meting van deze maand niet de resultaten heb geboekt die ik had gewild. Ik ben een paar ons afgevallen en volgens de weegschaal op de sportschool is mijn vetpercentage ook weer wat gedaald, maar op de foto’s is nauwelijks verschil te zien. En dat vind ik echt kut en zonde. Ik kan niemand hier de schuld van geven behalve mezelf, ik ben er simpelweg niet volledig voor gegaan afgelopen maand en ik ben te vaak de fout in gegaan met eten. Ik zit echt even in een dipje met PBP en ik ga heel hard mijn best doen om er de komende periode mijn motivatie terug te vinden en er weer tegenaan te gaan met trainen en geen vreetbuien meer te krijgen. Die roze wolk waar ik de eerste weken op zat, daar ben ik keihard van af gedonderd. Maar gelukkig ben ik pas op de helft van PBP en is er nog volop ruimte om toch de progressie te boeken die ik wil. Het gaat alleen echt niet vanzelf, daar ben ik nu wel achter. Vallen en opstaan.

Advertenties
Personal Body Plan: 3 maanden update

Personal Body Plan: de eerste maand!

Zo, de eerste maand van PBP zit erop. Het leek mij wel leuk om mijn bevindingen te delen en uiteraard ook of ik al resultaat geboekt heb. Tipje van de sluier: JA!
In mijn vorige post schreef ik over de eerste week. Dat ging allemaal nog niet van een leien dakje, maar gelukkig werd het in de weken daarna beter.

Week 2:
Mijn coach kwam deze week met iets nieuws: persoonlijke voedingsadviezen en de opdracht om de handpalmmethode te gaan gebruiken als manier om mijn voedingsinname te controleren. Ik kreeg een hele lijst van haar wat ik per dag binnen zou moeten krijgen: 2 open handpalmen van dit, 1 gesloten handpalm van dat etc. Ik snapte er eerlijk gezegd niet veel van. Ik nam maar gewoon kleine porties van verantwoorde producten en maakte braaf overal foto’s van. Ik at super gezond maar mijn maag rommelde continu en ik bleef eigenlijk constant trek houden. Het trainen ging al wel wat beter want ik begon de oefeningen te snappen (hoewel ik ze niet zo leuk vond) maar ik had erg weinig energie omdat ik nu zoveel minder at. Ik voelde me super futloos en chagrijnig van de honger en ik begon te twijfelen aan of de PBP lifestyle wel bij mij paste. Ik wilde graag afvallen, maar 6 maanden lang met honger rondlopen is wel erg lang.

Week 3:
Ik besloot de handpalmmethode te wisselen voor het tracken van mijn voeding om eens te kijken of dat beter zou bevallen. Hierdoor kwam ik erachter dat ik veel te weinig at. Woohoooo! Er ging een wereld voor me open en ik voelde me vrijwel gelijk beter nu ik meer voedsel in m’n gezicht mocht proppen. Met het tracken verschijnen er dagelijks verschillende balkjes in de PBP App (koolhydraten, eiwitten, vetten, vezels) en het is de bedoeling om al die balkjes groen te krijgen en daarnaast ook niet je dagelijkse hoeveelheid calorieën te overschrijden. Ik vulde netjes elke avond mijn puzzeltje in en het ging me heel goed af. Het was in het begin wel lastig om aan voldoende eiwitten te komen, maar met een trog kwark en een doos synthetische eiwitrepen en proteïneshakes van Body&Fit kwam ik al een heel eind. Voordat ik met PBP begon was ik overigens echt geen fan van zuivel en bewerkte voedingsmiddelen, maar om mijn balkjes vol te krijgen had ik eigenlijk geen keus. Ik besloot nu maar eens niet eigenwijs te zijn en de aspartaam- en zuivelindustrie te omarmen. En guess what? Ik leef nog steeds. En ik voel me prrrrrrrrima! Als afsluiting van deze week ben ik naar het Welcome to the Family-event gegaan in de Changing Life Hub van PBP. Hier heb ik andere deelnemers ontmoet, getraind in een super vette gym, heel lekker gegeten en een hoop nuttige tips gekregen qua voeding en training. Ook bleek ik sommige oefeningen uit mijn schema al 3 weken verkeerd uit te voeren, oeps. Maar ik ben nog maar een rookie natuurlijk en ik doe in elk geval m’n best.

Week 4:
Qua eten en trainen was ik inmiddels lekker op dreef. En toen was daar ineens de melding in de PBP App: vanaf deze week 4x trainen in plaats van 3x. Ik schoot gelijk in de stress (4x! Ik vind 3x eigenlijk al te zwaar!) maar van andere deelnemers hoorde ik dat de trainingen nu wel minder lang zouden duren Ik gaf me maar gewoon over eraan en het bleek inderdaad allemaal wel mee te vallen. Ik had nu ook veel stoerdere oefeningen gekregen dan in mijn vorige schema dus het trainen werd wel leuker. Ik tikte netjes elke week de 4 trainingen aan en deed heel goed mijn best met eten. En toen brak het gevreesde meetmoment aan. In de groepsapp van PBP zat iedereen elkaar al dagen op te naaien (sommigen waren al heel veel afgevallen maar anderen nog helemaal niets) en ik begon ‘m ook een beetje te knijpen. Wat als er niks af was? Ik had me tussendoor niet gewogen dus ik had geen idee of ik was afgevallen of niet. Ik voelde me wel wat slanker, maar zat dat niet gewoon tussen m’n oren? Maar gelukkig bleek mijn harde werk niet voor niets te zijn geweest: 2,5 kg afgevallen, vetpercentage 1,5% gedaald en overal meerdere centimeters slanker. Op de voor- en na-foto’s zag ik ook al een subtiel verschil. Maar naast de lichamelijke progressie voelde ik me ook echt een stuk beter dan een maand geleden. Veel meer energie, een beter humeur, meer veerkracht en meer zelfvertrouwen. En dat allemaal door dagelijks een paar groene balkjes in te vullen en een paar keer in de week wat te smijten met gewichten in de sportschool. Eigenlijk is het zo simpel. Je moet het alleen wel doen.

Over een maand schrijf ik weer een blog over mijn ervaringen maar tot nu toe vind ik het geweldig!

Personal Body Plan: de eerste maand!

Personal Body Plan week 1: getting jiggy with it

Zo, de kop is eraf. Afgelopen maandag ben ik begonnen met Fatcamp, aka PBP. Bij deze mijn eerste indruk!

In de dagen voordat PBP van start zou gaan zat ik dwangmatig op de site te loeren of er al informatie voor mij zichtbaar werd. Maar nee, ik moest echt geduld hebben want maandag zou er pas wat bekend worden gemaakt. Toen ik maandagochtend wakker werd logde ik gelijk in op de app en zag ik een lang welkomstbericht van mijn coach. Ik was een beetje overdonderd door alle informatie maar ze beloofde me dat het allemaal goed zou komen. Ook was mijn trainingsschema eindelijk zichtbaar. Het was de bedoeling dat ik 3x zou gaan trainen deze week: op dinsdag, donderdag en zaterdag. Op maandag, woensdag en vrijdag zou ik me bezig moeten houden met actief herstel, wat dat ook mocht betekenen. En zondag zou een rustdag zijn, waarop er niet gezweet hoefde te worden. Druk schema, maar voordat ik m’n voet brak ging ik ook zonder problemen 3x per week naar yoga dus het leek me wel haalbaar. Een paar dagen voordat PBP begon had ik me al aangemeld bij de sportschool en me uitgebreid laten wegen en m’n conditie laten testen. Ook had ik wat behoorlijk confronterende en oncharmante foto’s geüpload op de site van PBP. Ik was niet zo blij met wat ik zag op de foto’s en ik werd ook niet vrolijk van de resultaten van de metingen in de sportschool dus ik was erg gemotiveerd om met PBP aan de slag te gaan.

Gelukkig hoefde ik maandag nog niet gelijk naar de sportschool maar was het een ‘actief herstel’ dag. Ik heb dat ingevuld door die dag op de fiets naar m’n werk te gaan. Qua voeding was het een beetje rommelig, ik had niks voorbereid. Gelukkig zei m’n coach dat ik me daar deze week nog niet druk om hoefde te maken, ze wilde alleen dat ik van alles wat ik at een foto maakte en dat naar haar zou sturen. Mooi, dacht ik, dan kan ik nog even helemaal los. Maar in de praktijk bleek dat toch niet zo te werken. Ik wilde helemaal geen foto’s van junkfood en zakken chips maken, wat moest die coach wel niet van mij denken. Hierdoor merkte ik dat ik gelijk al wat bewustere keuzes ging maken, en dat terwijl ik in principe nog kon doen en laten wat ik wilde.

Goed, de maandag had ik overleefd. Maar toen brak dinsdag aan, de eerste trainingsdag. Ik had die dag mijn baan opgezegd, een gesprek waar ik al weken tegenaan zat te hikken, en dus aardig wat stress gehad overdag. Maar dat was nog niet alles want het was ook nog eens de dag voor het eindexamen van mijn opleiding, wat ook zorgde voor een hoop stress. En uiteraard was ik compleet uitgehongerd na mijn werk en had ik niks te eten bij me. En als je op zo’n dag dan ook nog eens voor het eerst naar de sportschool moet gaan, wat je óók best eng vindt, is het natuurlijk vragen om ellende.. Ik flanste thuis snel wat te eten in elkaar, trok mijn legging aan en vertrok met lood in mijn schoenen naar de gym. Het was spitsuur in de sportschool, ik had het gevoel dat iedereen naar me keek en ik vond de oefeningen heel erg ongemakkelijk en veel te zwaar om te doen. Na de training ben ik gewoon in huilen uitgebarsten op de fiets naar huis omdat ik helemaal overliep door alle spanning van die dag en omdat ik me een loser voelde omdat ik niet alle oefeningen had gedaan. Ik heb die avond gelijk mijn negatieve ervaring naar mijn coach uitgesproken en toen ik eenmaal weer een beetje bedaard was realiseerde ik me: ondanks dat het echt een kut work-out was was ik mooi wel gegaan. Ik had ook thuis kunnen blijven en een pizza kunnen bestellen en dat was nog veel erger geweest. En het was niet erg dat ik nog niet gelijk de queen van de sportschool was, iedereen moet ergens beginnen.

Woensdag was examendag en ben ik met vlag & wimpel geslaagd voor de opleiding. Op de opleiding snoepte ik altijd heel veel met m’n klasgenootjes en dat was vandaag ook zo. Maar waar ik normaal gerust 4x terug ging naar de snoeppot hield ik het nu bij 1x, want ik vond het toch niet zo tof om foto’s van Snickers en Smarties naar mijn coach te sturen. Ik heb die dag niet zelf gekookt maar alleen maar zoetigheid en tankstationbroodjes gegeten. Daar voelde ik me niet zo goed bij maar het was echt een rare dag met dat examen en ik wilde mijn aandacht volledig daar op richten en me niet druk maken om m’n voeding. Ik had met mezelf de afspraak gemaakt dat ik vanaf donderdag echt m’n best zou gaan doen om gezond te eten, omdat dan mijn eindexamen ook achter de rug zou zijn.

Vanaf donderdag voelde ik me eindelijk weer een beetje mezelf. Mijn collega’s bleken gelukkig heel begripvol te zijn over mijn vertrek bij het bedrijf en ik voelde me zo licht als een veertje nu die examenstress achter de rug was en ik geslaagd was voor de opleiding. Het avondeten had ik al voorbereid en in de avond ging ik naar de sportschool. Ik was een beetje bang dat het weer een drama zou worden maar ik zette een mega foute 90s playlist aan op Spotify en heb met goede moed elke oefening gedaan die in mijn schema stond. Het zweet droop van me af na anderhalf uur en ik stond te trillen op m’m benen maar ik was ontzettend trots op mezelf en ik had er zowaar lol in gehad.

Vrijdag kon ik bijna niet meer lopen van de spierpijn. Gelukkig hoefde ik die dag niet naar de sportschool, dat was fysiek echt niet mogelijk geweest. Na het werken ben ik uit eten geweest met een collega om mijn slagen te vieren en heb ik genoten van een heerlijke vega burger en frietjes. Niet bepaald gezond, maar het hele idee bij PBP is dat je niet een tijdelijk dieet volgt maar dat het een duurzame lifestyle moet worden. En daar hoort af en toe een etentje ook gewoon bij. Ik ben wel gestopt met eten toen ik vol zat en heb geen voorgerecht of toetje besteld, wat ik normaal altijd wel deed. En ik heb het ook bewust bij 1 glas alcohol gehouden want zaterdag stond er weer een gymsessie op de planning.

Zaterdag ging ik weer naar de sportschool. Het ging super goed en ik voelde me steeds meer op m’n gemak tussen alle kleerkasten daar. Na het sporten ben ik thee gaan drinken bij mijn vriendin en daarna heb ik uitgebreid boodschappen gedaan en allemaal gezonde dingen in huis gehaald voor de komende week, zodat ik dit keer wel goed voorbereid was.

Zondag was een rustdag, waarop ik op bezoek bij mijn oma ben gegaan en hierna nog naar de Ikea ben geweest. Bij de Ikea had ik het wel even moeilijk want mijn maag rammelde en mijn moeder haalde een broodje knakworst en bood mij ook eten aan. Maar ik bleef sterk en heb thuis een gezonde maaltijd bereid. Ook heb ik vast bakjes eten klaargezet in de koelkast om morgen mee te nemen naar werk én heb ik het avondeten voor de komende 2 dagen ook al klaargemaakt. Mealpreppen noemen ze dat bij PBP. Ik vind het nogal fantasieloos maar het was wel makkelijk.

Al met al was het nogal een bumpy ride deze eerste week maar na wat opstartproblemen zit ik er nu wel lekker in. Ik weet dat ik pas heel kort bezig ben maar alles in mij zegt dat het een hele goede beslissing is geweest om me aan te melden voor PBP en ik ben super blij dat ik de sprong heb gewaagd. Ondanks dat ik waarschijnlijk nog geen gram af ben gevallen voel ik me mentaal al wel een stuk lichter en heb ik heel veel zin in de komende periode! Ik hou jullie op de hoogte 🙂

 

 

 

 

 

 

Personal Body Plan week 1: getting jiggy with it

Fatcamp

Het is vandaag zaterdag 4 februari 2017 en dat betekent dat ik over precies 16 dagen begin met een half jaar Personal Body Plan. Omdat het me wel interessant lijkt om dit proces vast te leggen heb ik besloten mijn blog weer nieuw leven in te blazen.

Dus. Wat  is Personal Body Plan en waarom ga ik dit doen? Personal Body Plan is een fitnessprogramma waarbij je een halfjaar gecoacht wordt om wat minder zooi in je gezicht te stoppen en je vadsige lijf naar de gym te slepen en daar enge dingen te doen met gewichten. Waarom ik dit ga doen? Omdat de voor & na-foto’s op hun Facebook pagina echt epic zijn. En omdat het me zelf niet lukt. There, I said it.

Al jaren probeer ik een gezonde lifestyle aan te leren maar  op de een of andere manier wordt het nooit wat. Ik ben nogal een alles of niets persoon en als ik eenmaal een chipje geproefd heb wil ik de hele zak. De 80/20 regel ken ik als geen ander, alleen is het bij mij meestal 80% rommel en 20% gezond. Of ik eet juist alleen nog maar extreem gezonde producten en val dan in korte tijd wel een paar kilo af, maar zodra de honger me teveel wordt (wat na verloop van tijd natuurlijk altijd gebeurt) ga ik helemaal los. Al van alles heb ik geprobeerd; heel veel sporten, extreme diëten, detoxkuren, mindful eten, het hele gedoe loslaten en alleen nog eten wanneer ik trek heb.. Maar dat werkt allemaal dus niet want ik heb áltijd trek.

En gelukkig weeg ik geen 103 kilo en is de schade dus nog relatief beperkt gebleven, maar mijn broeken passen niet meer, ik zie het begin van een onderkin ontstaan (help!) en ik voel me absoluut niet meer fit. Dus het roer gaat om. Stay tuned.

Fatcamp

Kotsen als therapie: mijn ervaringen met Kambo

Dit is al een oudere post, van juni 2016.

Wie mij al wat langer kent weet dat ik nogal van zweverige dingen hou. Zo ben ik al jaren verslingerd aan yoga, heb ik een reiki cursus gedaan en loop ik regelmatig rond met edelstenen in mijn beha om m’n tere zieltje te beschermen tegen al die negatieve energieën van julie. Toen ik enkele maanden geleden een collega betrapte met een paar zwarte stipjes op haar arm kwam ik in aanraking met iets wat zelfs voor mij wel erg ver ging: Kambo. Een sjamanistisch ritueel waarbij gebruik wordt gemaakt van kikkergif uit de Amazone met het doel om zowel lichaam als geest een flinke reiniging te laten ondergaan. Je begrijpt, dat moest ik proberen. 

In eerste instantie leek het me een super goed idee, maar naarmate de datum van de Kambo ceremonie dichterbij kwam begon ik toch wel te twijfelen. De filmpjes en verhalen die ik op internet tegen kwam stelden me ook niet bepaald gerust, gebruikers gaven aan dat ze dusdanig ziek werden van het kikkergif dat ze het gevoel hadden dat ze doodgingen en zo zagen ze er ook uit. En naast dat ze zich verschrikkelijk ellendig voelden werd er ook in geuren en kleuren verteld over alle mogelijke lichamelijke effecten van de Kambo: van projectiel braken, koude koortsaanvallen en hartkloppingen tot extreme diarree. En daarnaast kregen sommige gebruikers door de Kambo ook een extreem opgezwollen kikkergezicht, wat soms wel dagenlang aanhield. Mijn familie en vrienden verklaarden me voor gek en waren bang dat ik het niet zou overleven. Inmiddels begon ik daar zelf ook bang voor te worden. Eerlijk is eerlijk: het is dat ik niet wilde afgaan voor mijn collega maar anders weet ik niet of ik het wel door had laten gaan.

Toen ik op een regenachtige zaterdag met klamme handjes onderweg was naar de plek waar de Kambo ceremonie gehouden zou worden moest ik halverwege overstappen op een andere tram. Ik zag dat mijn OV chipkaart te weinig saldo had om nog terug te kunnen reizen dus besloot ik die eerst nog even op te laden.  Terwijl ik dat aan het doen was viel mijn oog op iets groens bij de kassa. Een hele grote bak kikkersnoepjes. Dat kan geen toeval zijn. De boodschap was me duidelijk, ik ben precies waar ik op dat moment moet zijn en het komt wel goed die Kambo. Mijn angst sloeg om naar een gezonde spanning.

Er doen nog twee anderen mee met de Kambo ceremonie en daarnaast zijn er twee begeleiders. Er worden emmertjes klaargezet, er wordt een heel altaar opgebouwd, we worden gereinigd met salie en vervolgens ontvangen we 1 voor 1 de Kambo. De begeleidster raadt mij aan om als eerste te gaan, omdat het mijn eerste keer is en ze bang is dat ik het anders niet meer ga doen. Maar dat zie ik echt niet zitten, ik wil eerst zien of de anderen het overleven voordat ik mij laat ‘vergiftigen’. Ik beloof haar dat ik het écht ga doen, maar dan als tweede. Gelukkig vindt ze het goed. Ik geef mijn ogen goed de kost als ze met de eerste persoon aan de slag gaan en ik zie hem binnen 30 seconden na het aanbrengen van de Kambo vuurrood worden. Hij lijkt wel een kreeft. Na een paar minuten verandert zijn huidskleur van rood naar grijs, begint hij te kokhalzen en geeft uiteindelijk met veel kracht over. Vervolgens kruipt hij op handen en knieën naar het toilet, om daar het komende kwartier niet meer af te komen. Maar hij lééft en ik ben enigszins gerustgesteld. Ik neem nog een paar laatste slokken van de 2 liter water die ik voorafgaand aan de Kambo moet drinken en de begeleidster komt met haar stokje naar me toe om de gaatjes in mijn huid te branden. Aangezien mijn lichaam vaak nogal heftig op dingen reageert (alcohol, cafeïne, medicijnen) besluiten we om het voor vandaag bij 3 stipjes te houden. ‘Ben je er klaar voor?’ vraagt ze. ‘Ja’ antwoord ik met een stalen gezicht. Ik wil haar vragen of er weleens iemand is overleden door Kambo, maar ik wil het antwoord eigenlijk helemaal niet weten. Ze brengt de Kambo aan op mijn verse brandwondjes (wat overigens echt gemeen zeer doet), ik sluit mijn ogen en ik keer naar binnen. ‘Succes, en een mooie reiniging.’

Binnen een paar seconden voel ik mijn hartslag en lichaamstemperatuur flink omhoog gaan en ervaar ik een intense, kloppende sensatie die langzaam omhoog kruipt. Mijn keel wordt dik en ik merk dat ik moeilijker kan ademhalen. Mijn oorlellen beginnen ook te kloppen. Het is geen onaangenaam gevoel maar wel heel intens. Heel even raak ik in paniek, maar ik weet dat dit erbij hoort en dat er mensen om me heen zijn om in te grijpen als het echt mis zou gaan. Ik voel een soort oerkracht over me heen komen en geef me volledig over aan de Kambo. Ik blijf even zo zitten, met mijn ogen gesloten, wachtend op de misselijkheid. Die laat niet lang op zich wachten. Wat voel ik me beroerd zeg, nog erger dan de ergste griep. Ik wil op de grond gaan liggen en niet meer wakker worden. En waar ik het net nog bloedheet had krijg ik het nu heel erg koud. Ik wil overgeven, af van dat intens misselijke gevoel, maar het lukt niet. Na een paar keer kokhalzen komt er eindelijk wat los. Ik kots een half emmertje vol en ga weer rechtop zitten. ‘Volgens mij is het wel klaar nu’, zeg ik met een betraand gezicht. De begeleiders moeten lachen. Het is niet klaar. Het is nog niet eens een klein beetje klaar. Ik heb ruim twee liter water op en dat is er nog lang niet allemaal uit. ‘De kikker is nog gif aan het verzamelen in je lijf’ zeggen ze. Ik ben ontzettend misselijk, maar nog niet misselijk genoeg. Ik voel het. Ik drink nog een halve liter water en dan begint het echte werk. Dit is geen overgeven meer, dit is bevallen door mijn mond. Ik heb me nog nooit zo slecht en zo goed gevoeld tegelijk, wat een ontlading. ‘Goed zo meisje!’ roepen de begeleiders als ik mijn derde emmer vol knalgeel braaksel met vlokken produceer. Ik voel dat het klaar is en ga even liggen. Ik ben zo verschrikkelijk moe ineens. Ik rust een half uurtje uit op de bank en voel me daarna eigenlijk wel weer goed. Ik voel me licht en schoon vanbinnen en ik ervaar heel veel rust. Voor het eerst in tijden is het even stil in mijn hoofd. Ik besluit ter plekke dat ik eigenlijk wel de volledige maancyclus wil gaan voltooien: 3x Kambo met steeds maximaal 28 dagen ertussen.

De dagen erna voel ik pas echt het effect van de Kambo. Ik heb veel meer energie en sta zonder moeite vroeg op. Ik slaap goed. Ik voel me licht en gezond. Maar het grootste verschil ervaar ik in het emotionele en psychische vlak. Ik voel dat mijn hart weer helemaal open is. Ik kijk anders uit mijn ogen, zachter. Het valt andere mensen ook op. En ik voel me ontzettend dankbaar en nederig naar dit prachtige medicijn.

Als je je na dit verhaal ook aangetrokken voelt tot een therapeutische kotssessie verwijs ik je door naar de lieve mensen van http://www.kambothuis.nl . Het is even verschrikkelijk afzien, maar het effect is het meer dan waard.

Kotsen als therapie: mijn ervaringen met Kambo

Ik probeerde bikram (en ik vond het verschrikkelijk)

Afgelopen vrijdag ben ik voor het eerst naar bikram yoga geweest. Voor de mensen die niet weten wat dat is: bikram yoga is een spartaanse vorm van yoga die wordt uitgevoerd in een ruimte met een temperatuur van rond de 40 graden Celsius. Het leek me eigenlijk helemaal niet fijn maar ik was er tegelijk ook wel heel nieuwsgierig naar. Dus besloot ik om maar eens een lesje mee te doen in het stikhok.

Toen ik binnenkwam bij Bikram Yoga Den Haag had ik eigenlijk direct al het gevoel dat deze plek niets voor mij was. De weeïge zweetlucht was het eerste wat me opviel. Daarna de rekken vol met onbetaalbare yoga kleding en de koelkast gevuld met 15 smaken kokoswater. Ik snap dat er geld verdiend moet worden met die torenhoge energierekening maar ik vind yoga en Westers materialisme toch wel een beetje een twijfelachtige combi.

Dan de mensen die er rondliepen. Laat ik het erop houden dat ze een tikkeltje intimiderend waren. Ze waren dunner en fitter en leniger dan elke yogi die ik tot nu toe ontmoet heb. Ik weet dat het geen zin heeft om mezelf te vergelijken met anderen en dat er geen competitie zou moeten zijn in yoga maar deze mensen waren echt next level. Ik trok spontaan m’n buik in in de hoop dat ik minder uit de toon zou vallen naast deze extreem ranke gazelles, maar ze hadden allang door dat ik van pizza hou.

Nadat ik me had ingeschreven aan de balie en een matje en levensgrote microvezel doek overhandigd had gekregen wandelden wij op blote voeten naar de kleedruimte. Een smal, benauwd hok met een vieze, nattige vloer. Ik vroeg me af of dat kwam door het douchen of door het zweet (waarschijnlijk beide) en vervloekte mezelf dat ik geen slippers had meegenomen.

Eenmaal in de zaal aangekomen legde ik mijn matje neer en drapeerde de microvezel doek zo charmant als het ging eroverheen. Wellicht dat mijn associatie met microvezel doeken veranderd is na jarenlang met die krengen te hebben gewerkt, maar in mijn ogen zijn microvezel doeken bedoeld om het toilet mee schoon te maken en niet om op te liggen. Maar gezien de temperaturen in de zaal moest ik wel, want geen enkele yogamat is bestand tegen de onmenselijke hoeveelheden zweet die ik in het komende anderhalf uur zou gaan uitscheiden.

Over de inhoud van de les wil ik niet teveel uitweiden. Ik vind eerlijk gezegd dat ik wat ik daar heb gedaan niet echt yoga kan noemen. Ik zou het eerder bestempelen als een zeer masochistische work-out. Daarmee wil ik niet zeggen dat yoga altijd maar comfortabel moet zijn, er is wat mij betreft namelijk helemaal niks mis met het opzoeken van je eigen grenzen. Maar ik vond het echt een gemis dat de hele les alleen maar draaide om zo diep en zo krachtig mogelijk in de houdingen te komen en dat het meditatieve element van yoga helemaal niet aanwezig was. Ook vond ik het onwijs irritant dat er overal spiegels hingen en je daardoor onbewust naar jezelf gaat kijken (en vergelijken met de gazelles). Het doel van yoga is mijns inziens juist om naar binnen te keren en even niet druk te maken om de buitenkant.

Daarnaast vond ik de houdingen bij bikram yoga eigenlijk helemaal niet zo prettig om te doen. Niet omdat ze te moeilijk waren, maar omdat ze zo verdomd statisch zijn. Ik voelde me gedurende de les net een heel zweterig standbeeld. En ik vind het ook jammer dat ze in elke bikram les altijd exact dezelfde 26 houdingen uitvoeren. Er zijn zo ontzettend veel fijne yogahoudingen, waarom zou je je beperken tot slechts 26 stuks die ook nog eens lang niet voor iedereen de optimale houdingen zijn om te doen? Ik vind dat zonde. En daarnaast ook dodelijk saai.

Maar ik heb het mooi wel 90 minuten volgehouden in het stikhok zonder te sterven. En de warmte? Die vond ik eerlijk gezegd wel fijn. Ik werd er lekker soepel van en ik kon daardoor een stuk verder stretchen dan normaal. Maar hier schuilt tegelijk het gevaar, want getuige de intense spierpijn de dagen na de les ben ik ongemerkt behoorlijk over mijn grenzen gegaan. Ook was ik na de les zo wankel als een pasgeboren veulentje, een teken dat ik mezelf behoorlijk wat geweld aan heb gedaan. Maar het moet gezegd: ik heb die nacht geslapen als een baby.

‘Kom gerust nog een paar keer meedoen, je hebt de komende 7 dagen onbeperkt toegang’ zei de leraar naderhand. Als jullie de boel nou eerst eens flink laten luchten, die gazelles een dagje in de wei laten staan, die vaste serie de deur uit knikkeren en een microvezel doek voor de spiegels hangen wil ik het overwegen. Maar eigenlijk ben ik veel te cool voor hot yoga.

 

 

Ik probeerde bikram (en ik vond het verschrikkelijk)

Welkom!

Op veler verzoek ben ik weer een blog begonnen. Joepie!

Voor de mensen die mij nog niet kennen: ik ben Sophie. Ik ben 24, trotse poezenmoeder van twee veel te dure raskatten, ik hou van dekentjes en van kaas en in de tussentijd doe ik hard mijn best om de serene yogi uit te hangen. Meer hoef je eigenlijk niet van me te weten.

Enjoy!

Welkom!